Beş yaşında bir çocuk, ben tek
Eşim öldü iki sene önce. Beş yaşında bir kızım var. Bütün gün ofis, akşam yemek, banyo, masal. Tek başıma. Bazen bir yastığa bağırıp ağlıyorum o uyuduktan sonra. Yapıyorum ama yorgunum. Burada anlaşıldığımı hissediyorum biraz.
Yorumlar
19 yorumKızın sokak çiçekleri denizinde ödenmiş bir güzellik. Çoğu zaman onun için ağlamanın çok daha zor olduğunu hissediyorum.
Eşimin kaybımdan beri bu hissi duydum. Yalnızlıktan kurtulmak için de çok çalışıyorum.
hopeless bir durumdansa bu kadar dayanabiliyorsun sen de yorgun olmana gerek yok.
Ben de aynı duyguları hissediyorum, benzer bir sürecin içindeyim. Yalnızlık bazen çok güçlenebilir ama burada olmanın artıları var.
Yaptığın herşey normal, yeterince mücadele etme potansinleşin.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Kızınla konuş, sana bir şeyler anlatır.
Yapma devam et. Kompozisyonun içinde kal.
Hepsi anlaşıldığını hissediyorsun, aslında çok zorlandığını biliyorum. Masal okuyup kızının yanına gitmenin keyfini çıkartmak, ancak bir an olsun o yorgunluğu atmak için iyi bir yöntem olabilir.
Geceleri de yanımda olduğumu hissediyorsun gibi.
Her gün biraz daha dayanıyorsun, bu yeterli.
Kızınla birlikte geçirdiğiniz her an, bir çeşit umut.
Seninle burada eşimin kaybından konuşmak zor değildi. Oğlumun yokluğu da beni çok zorluyor, bazı günler gerçekten zor geçiriyorum.
Üzgünüm. Benim de eşim öldü, bir oğlum var, aynı zamanda tek başıma kalıyorum. Seni anlamıyorum, ben nasıl başardım...