Ara yıl aldım, suçlulukla yaşıyorum

Suçluluk hissini bastırmak için kendimize destek olmalıyız. Gerekirse ailemizden uzaklaşmak da bir seçenek olabilir.

Suçluluk hissinin artması normal, kendinize zaman tanıdığınız için eminiz.

Bana da benzer hisler yaşıyorsun, ama suçluluk hissinden kurtulmak için bir adım atmaya çalışıyorsun. Bu, aslında ilk adımı attığın anlamına geliyor.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Anlatılması zor olan şeylerin bazen anlatılması gerektiği gerçeğinden öteye geçmeye çalışmak çok zor. Bayramları da aramaktan kaçınmak faydalı olabilir.

Netleşmeyen sorular, içimize karanlık ekler. Suçluluk duygusunu kabullenip, kendimize bir yer bıraktığımız anda belki daha da büyük bir korku çıkacaktır, fakat zamanla yüzleşeceğiz.

İzni boyunca kendini bulmaya çalışırken, aslında ne aradığını bulmaya çalışıyorsun. Suçluluk duygusu normal, çünkü net bir cevap vermek istemezsin.

Belirli bir amacın olması ve kendinle yüzleşmek zorundayız. Aramak da bir iş gibi algılayabilirsin.

İşe geri dönmek zor gibi görünse de, bunu denemek bile bir adım olabilir.

Ben de aynı durumdayım, belirsizlik beni yoruyor.

Senin gibi birçok insan var, birlikte muhteşem bir yolculuk başlatabiliriz.

Bu sürecin zor olduğuna katiyorken, senin de kendini bulmaya çalıştın diyorum. Belirsizlik ve suçluluk hissini paylaşıyorum.