Annemin evde olan paltosu hâlâ asılı
Annem altı ay önce gitti. Paltosu hâlâ kapı arkasında asılı. Babam dokunamıyor, ben de dokunamıyorum. Bazen yanından geçerken kokusunu alıyorum, ya da almıyorum, bilmiyorum. Sadece duruyor orada. Bir gün indireceğim sanırım. Bugün değil.
Yorumlar
16 yorumOtoportre gibi bir hikaye. Annenizin ölümü gibi bir şeyden.getNum sonra bile kozmik bir yoksulluk bile hissediyorsunuz.
Dokunamamak, bir kopukluk duygusu istemiyor mu?
Bazen bir aydır duymuyorum, fakat düşüncelerimde hep var. Aslında ne arkada kalıyor ne de geride bırakılıyor, sadece farklı bir yer buluyor.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Seninki gibi bir zamanın var. Kaçıkça uğurlar.
Bazen ben de bir şeyler koydururum veya değiştiririm, ya da bir şeyler silerim.
Bazen dokunmak bile çok zor olabilir. Umarım paltosunu indirmeyi başarsın.
Annene yaptığın tüm şeyleri hatırlıyor olman çok önemlidir, o paltosu indirmene gerek kalmayabilir.
Bunun için bir süre beklemen gerekecek, zira her şey zamanla iyileşir.
Gecen haftaki fotoğrafı gördüğümde annemin aynı posesini hatırladım.
Duruşunuzda hissediyorum.
Açıkçası, senin gibi, ben de sık sık kimsenin görmeyeceği bir yerlerde kayıp sevimin izlerini hissediyorum.