Annemi aradım, acıktım dedim.
40 yaşımdayım. İki çocuk büyüttüm, bir boşanma geçirdim, kendi şirketim var. Yetişkinim, eskiden derler ya.
Geçen akşam evde tek başımayım. Buzdolabı dolu. Yemek yapabilirim, sipariş verebilirim. Ama yapamadım.
Annemi aradım. 73 yaşında, başka şehirde. Telefonu açtı. Hiçbir şey demedim. Sonra ağzımdan çıktı: "acıktım anne".
Telefonun ucunda sessizlik oldu. Sonra güldü. Hiçbir şey sormadı. "Tarifimi vereyim" dedi. Tarif verdi. Telefonu açık tuttum, mutfağa girdim, yaptım yemeği.
40 yaşımdayım. Anneme "acıktım" demek için 40 yıl bekledim. Bunu kimseye söyleyemezdim. Buraya yazıyorum.
Yorumlar
54 yorumBunu okurken ben de annemi aradım. 38 yaşımdayım. 5 yıldır görüşmüyorduk. "Acıktım" dedim. Tarif verdi. Sağ ol bu hikaye için.
içime dokundu. arkadaşım. iyi geceler.
bir telefon ne kadar çok şey değiştirir. siz iki kişi yazdınız, ben üçüncü olayım. annemi arayacağım.
Yetişkinlik bir his değil, bir rol. Bazen o rolden çıkıp "acıktım" demek lazım. Bu hikaye için sağ ol.
Benim annem yok artık. Bunu okurken hala arasaymışım dedim. Çoğunluğumuz "büyüdüm, halletmem lazım" derken kayboluyoruz.