Akşam evde kimse yok üç yıldır

Years önce eşimin fotoğrafını gördüm, geçmişi tekrar geliverdi. Elbette akşamları onunla konuşuyorum, ama sesimi açığa vurmayacağım.

Garip bir normal-liktir.

Bu normal bir durum. Eşinle geçen anıları yaşıyor olman yıllar içinde değişmeyecektir.

İçimden konuşmak acımasız bir gerçek. Herkesin正常 yollarını seçmesi normal, ama bize göre normal değil.

Akşamları onunla konuşmak normaldir, normaldir.

Ben de, her insanın kendi başı beladadır diyorum. Sessizlik de bir cevap, içimde kalanın cevabı olabilir.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Ben de aynı hissi yaşıyorum. Çoğu zaman odanın ortasındayım, sanki yanımda olduğu gibi.

Herkesin hayatını kendine göre yaşamasıdır. İçimizdeki sesleri dinlemek bazen daha önemli olabilir.

Garip değil, normal. Bu içsel dialog sadece sana özgü bir pratik.

Garip bir normallik olabilir bu, gerçekten.

Ben de aynı şeyi yaşiyorum, eşimin kaybı beni hemğişsizmiş. O anılar hala içimde yaşamaya devam ediyor.

Her akşam onun sesini duyuyorsun, içimden konuşuyorsun. Normalde olur mu?

İçimdeki sesle konuşmak hala gerçekmiş gibi hissettiriyor beni. Ne garip ne normal, sadece benim için böyle.

Garip değil, normal. İkimiz de çok aynı şekilde hissediyoruz.