Ağabeyim tekerleğe okula gitti
Ağabeyim çocukluğundan bu yana tekerlekli sandalyede. Yeni şehirde üniversiteye girdi. İlk gün kampüste yolların eğimi, asansörlerin yeri, herkesi sordu. Üç gün geçti, ilk teklifsiz iniş, ilk ders, ilk arkadaş. Babam ben de gözyaşları arasında izledim. Bir başarı.
Yorumlar
12 yorumÇok güzel bir hikaye. Bu tür bireylerin hayatını kolaylaştıran, destekleyen ve destekliyor olmanın ne kadar değerli olduğunu anlatıyorsun.
Ağabeyin bu yeni başlangıç noktası ve babanızın gözyaşları, düşüncelere dalar vermez mi?
Herkesin desteklediği bu oldukca cesur ve cesaretli hikaye.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Güzel bir başlangıç, bu konuya fazlasıyla aşinayım.
Gökyüzü gülüyor, bir umut daha doğdu.
Herkes gibi zorlu bir yol izliyor ama ayakta kalıyor.
Çocuğumuza ne mutlu ki bu şehirde yaşamakta.
Babamın gözyaşlarına ben de ortak oldum, kardeşimin yeni hayatına coşkuyla başlama mutluluğunu paylaşıyorum.